บทที่ 150: ฟุตบอลกังฟู แวมไพร์แห่งหลุนตุน และแอตแลนติส

บทที่ 150: ฟุตบอลกังฟู แวมไพร์แห่งหลุนตุน และแอตแลนติส

ทันทีที่ประโยค "ฉันไม่อยากแพ้อีกแล้ว" หลุดออกจากปากของถานเจิ้งจวินในห้องพักนักกีฬา แววตาของผู้เล่นคนอื่น ๆ ก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

แม้พวกเขาจะไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับตำหนักจักรพรรดิ แต่ในชั่วขณะนี้กลับเกิดความรู้สึกเห็นพ้องที่อธิบายไม่ได้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ถึงเหตุผลจะบอกพวกเขาว่าคำพูดอย่าง "ไม่อยากแพ้อีกแล้ว" ช่างน่าขันและเหลวไหลเพียงใด ก็ไม่มีใครเอ่ยปากโต้แย้ง

ในแววตาของทุกคนเริ่มปรากฏความเร่าร้อนและความไม่ยอมจำนนอยู่หลายส่วน

ความรู้สึกเช่นนี้ ราวกับได้ย้อนกลับไปยังช่วงแรก ๆ ที่พวกเขาเริ่มเล่นฟุตบอล

เลือดร้อนที่ซุกซ่อนอยู่ลึกที่สุดในใจ หลังเงียบงันมานานไม่รู้กี่ปี ในที่สุดก็ฟื้นตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

เวลานี้ ถานเจิ้งจวินสูดลมหายใจลึก แล้วเริ่มทบทวนแผนการเล่นที่โค้ชเคยกล่าวไว้

โค้ชของพวกเขาอาจเป็นคนเดียวที่ยังบริสุทธิ์ ไม่ได้ถูกสิ่งสกปรกเหล่านั้นแปดเปื้อน อย่างน้อยในเรื่องแท็กติก เขายังสามารถรักษามาตรฐานทัดเทียมกับคู่แข่งได้

แต่ความแตกต่างด้านศักยภาพที่แท้จริง ทำให้ยิ่งพวกเขาขบคิดการแข่งขันต่อจากนี้อย่างละเอียด ก็ยิ่งรู้สึกว่าการคว้าชัยนั้นยากเย็นเพียงใด