บทที่ 132: คูฟู จงตอบคำถามข้า

บทที่ 132: คูฟู จงตอบคำถามข้า

ลู่อวิ๋นยืนอยู่บนที่สูง กวาดสายตามองภาพเบื้องหน้าจนเห็นสถานที่ก่อสร้างพีระมิดคูฟูทั้งหมดอยู่ในสายตา

ไกลออกไปคือสาขาหนึ่งของแม่น้ำหนีหลัว มีชื่อว่าแม่น้ำหูฟู

แม่น้ำหูฟูถูกใช้เป็นคลองขนส่ง ลำเลียงหินยักษ์ซึ่งขุดมาจากภูเขาที่อยู่ห่างออกไปราวยี่สิบกิโลเมตร

หินยักษ์ล่องมาตามคลองจนถึงบริเวณใกล้พีระมิด ก่อนจะถูกแรงงานนับไม่ถ้วนลากจูงไปยังพื้นที่ก่อสร้าง

เหนือที่ราบจี๋ซ่า ริมฝั่งแม่น้ำหนีหลัว เสียงตะโกนโห่ร้องของแรงงานนับไม่ถ้วนปะปนกับเสียงครืนครั่นยามก้อนหินยักษ์กระแทกพื้น

หากพูดถึงเพียงทิวทัศน์ ที่นี่ก็ย่อมงดงามอย่างยิ่ง

ทว่าเมื่อฉากเช่นนี้ปรากฏขึ้นท่ามกลางภาพภูมิประเทศอันงดงามนั้น กลับมีเพียงคำว่า ‘ยิ่งใหญ่ตระการตา’ เท่านั้นที่ใช้สรุปได้

ลู่อวิ๋นยืนเงียบอยู่บนเนินทรายสูง มองทุกสิ่งตรงหน้า แต่เขาไม่ได้สนใจทิวทัศน์อย่างแท้จริง หากตกอยู่ในห้วงความคิดแทน

“จะทำให้พีระมิดเปล่งแสงได้อย่างไร?”