บทที่ 122: ความตายที่ถูกกำหนดไว้แล้ว

บทที่ 122: ความตายที่ถูกกำหนดไว้แล้ว

เมื่อมองดูพลังอักษรสลายหายไปในอากาศ ลู่อวิ๋นก็ถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ

ทำไมถึงถ่ายพลังเข้าไปไม่ได้?

จากนั้นเขาก็ลองใช้ความคิดตรวจดูปริมาณ “พลังอักษร” ที่เหลืออยู่ของตนเอง

แม้จะลดลงไปเพียงเล็กน้อย แต่พลังอักษรส่วนนั้นก็สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่ได้ก่อให้เกิดผลใดๆ เลย

แล้วปัญหาอยู่ที่ใดกัน?

"หรือว่าจะต้องเป็นช่วงเวลาที่กำหนดเท่านั้น?"

"พลังอักษร..."

ไม่นาน ลู่อวิ๋นก็นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง

"น่าจะต้องเป็นตอนที่เขาพูดประโยคคลาสสิกที่ตกทอดมาถึงคนรุ่นหลังสักประโยคออกมากระมัง?"