กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 103: สายตาทั่วโลกจับจ้อง ล็อกเป้าไปยังทวีปแอนตาร์กติกา
เมื่อได้ยินคำอธิบายว่า “ผมไม่รู้” พานลี่ซานก็ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ
แต่พานลี่ซานก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
เขาคิดว่าลู่อวิ๋นมีเหตุผลมากพอที่จะไม่บอกเขา...
เพราะเรื่องนี้อาจส่งผลกระทบต่ออนาคตในแบบที่ยากจะประเมินได้
และในเวลานี้...
อาศัยคำกล่าวอ้างเรื่อง “จักรวาลคู่ขนาน” ของพานลี่ซาน แม้สีหน้าของลู่อวิ๋นจะไม่เปลี่ยนแปลง ทว่าสมองของเขากลับเหมือนระเบิดออกในชั่วขณะที่ได้สัมผัสกับคำศัพท์นี้เป็นครั้งแรก!
“ความเป็นจริงที่คำทำนายซึ่งระบบฝืนตรึงพิกัดเอาไว้ประสบความสำเร็จ อาจมาจากจักรวาลคู่ขนานจริงๆ...”
“จักรวาลคู่ขนานที่มีเส้นเวลาอยู่คู่ขนานกันนับไม่ถ้วน ก็หมายถึงความเป็นไปได้อันไร้ขอบเขต!”
“...”