บทที่ 70: สิ่งที่เจินเหรินมองเห็นในดวงตา

บทที่ 70: สิ่งที่เจินเหรินมองเห็นในดวงตา

เมื่อเห็นสีหน้าพึงพอใจที่เจือแววชื่นชมของเจินเหริน เสวียนจั้งก็รู้สึกว่าความกดดันยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

เขารีบหันไปหาเจินเหริน แล้วกล่าวอย่างนอบน้อมว่า

"เจินเหริน..."

"ท่านกล่าวชมเกินไปแล้ว..."

"อาตมาเพียงบังเอิญเกิดแรงบันดาลใจขึ้นมาเท่านั้น หากมิใช่เพราะคำชี้แนะอันลึกซึ้งของเจินเหริน อาตมาก็คงไม่อาจหยั่งรู้ได้ถึงเพียงนี้"

ลู่อวิ๋นไม่ได้กล่าวอะไรต่อ

หลี่ซื่อหมินและขุนนางทั้งหลายเองก็ไม่มีใครเอ่ยปาก ต่างก้มหน้าขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอย่างหนัก ทว่ากลับไม่อาจทำความเข้าใจได้

ถึงอย่างไร พวกเขาก็ยังถูกจำกัดด้วยยุคสมัย ต่อให้เสวียนจั้งจะกล่าวประเด็นสำคัญที่ลู่อวิ๋นพูดออกมาแล้ว พวกเขาก็ยังยากจะเข้าใจอยู่ดี

ในใจของหลี่ซื่อหมินมีเครื่องหมายคำถามขนาดใหญ่ผุดขึ้นมา