บทที่ 59: มาดูโลกมนุษย์นี้กัน

บทที่ 59: มาดูโลกมนุษย์นี้กัน

หลี่ซื่อหมินยื่นมือทั้งสองข้างที่กำลังสั่นเทารับเม็ดยาเล็กๆ จากมือลู่อวิ๋น

เขาประคองมันไว้ในมือราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า

เมื่อได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเม็ดยา ความปรารถนาอันไร้ขอบเขตก็พลันก่อกำเนิดขึ้นในใจหลี่ซื่อหมิน

มันช่างเย้ายวนจนถึงขีดสุดจริงๆ

ทว่าในใจของหลี่ซื่อหมินยังคงลังเลอยู่เล็กน้อย

ความลังเลของเขาไม่ต่างจากตอนที่จิ๋นซีฮ่องเต้เผชิญหน้ากับโอสถสร้างรากฐานในวังเสียนหยาง

เพียงแต่สิ่งที่แตกต่างกันก็คือ...

ในเวลานั้น จิ๋นซีฮ่องเต้ยังมีทางเลือก อย่างไรเสียร่างกายของอิ๋งเจิ้งก็ไม่ได้มีความผิดปกติใดๆ

แต่หลี่ซื่อหมินซึ่งป่วยหนักจนแทบสิ้นลม แม้แต่จะขยับร่างกายยังแสนลำบาก กลับไม่มีทางเลือกเหลืออยู่อีกแล้ว