กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ปาท่องโก๋มัฉฉะ
โอสถเหล่านั้นใกล้จะใช้หมดแล้ว พอดีกำลังรู้สึกกลัดกลุ้ม โจวหงจึงกล่าวกับจูหงว่า “ข้าจะไปซื้อโอสถเสียหน่อย ถือโอกาสเดินเที่ยวถนนด้วย พวกเจ้าไม่ต้องตามมาแล้ว”
จูหงกลอกดวงตาไปมา ไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด จึงพยักหน้า
เมื่อออกจากประตูจวน โจวหงก็เดินไปยังถนนเซิ่งหลง ถนนเซิ่งหลงยังคงรุ่งเรืองและคึกคัก หิมะถูกกวาดจนหมดไปนานแล้ว ผู้คนเดินขวักไขว่ไม่ขาดสาย
เมื่อมาถึงหน้าประตูเรือนโถงยอดยุทธ์และกำลังจะเข้าไป จู่ ๆ ก็เหลือบเห็นเจิ้งเย่ขี่กิเลนสะท้อนหิมะตัวสูงใหญ่ สวมเสื้อคลุมยาวคอขนสัตว์สีขาวดุจหิมะ คาดเข็มขัดหยกลายเมฆมงคลสีจันทร์ สวมรองเท้าบูตหนังเกลือกวางขลิบขอบทอง เขามีรูปลักษณ์สง่างามและท่วงท่าไม่ธรรมดา กำลังเยื้องย่างเข้ามา