ตอนที่ 12 คู่กลอน

เมื่อเห็นอาชาพยศพุ่งเข้ามาเบื้องหน้าราวสายลม โจวชางก็ลนลานจนทำสิ่งใดไม่ถูก จะหลบก็ไม่ทัน เขากำลังคิดจะกระโจนกลิ้งไปข้างทาง ทันใดนั้นเงาร่างสีดำสายหนึ่งก็พุ่งออกมา รวดเร็วยิ่งนัก ร่างหมุนตีลังกากลางอากาศราวเหยี่ยวโฉบ มือขวายื่นออกไปฉับพลัน คว้าบังเหียนไว้ได้ราวเงามายา จากนั้นก็กระตุกบังเหียนอย่างแรง อาชาพยศแผดเสียงร้องยาว หัวม้าหันขวับ กีบหน้าชูสูง โจวชางตั้งตัวไม่ทันในชั่วขณะ ได้แต่ร้อง “อ๊า” แล้วร่างก็โงนเงนตกจากหลังม้า บุรุษผู้นั้นลงสู่พื้นอย่างมั่นคง ร่างกายปราดเปรียวดุจกระต่ายตื่น ลมพลันเกิดใต้ฝ่าเท้า หมุนตัวครั้งใหญ่แล้ววาบไปอยู่ใต้ร่างโจวชาง ก่อนคว้ากระชากแขนของโจวชางไว้แน่น โจวชางแตกตื่นจนทำสิ่งใดไม่ถูก ขาทั้งสองข้างไร้เรี่ยวแรง ร้อง “โอ๊ย” แล้วล้มลงกับพื้น

ใบหน้าโจวชางซีดเผือด เขาตกใจไม่น้อย ได้แต่นั่งนิ่งอยู่บนพื้น โต้วไป๋เคอกับซุนกุ้ยรีบลงจากม้าแล้ววิ่งเข้ามา ผลักบุรุษผู้นั้นออกไป ก่อนจะเข้าไปประคองโจวชาง โจวชางร้อง “โอ๊ย” ออกมาอีกครั้ง เท้าขวาสั่นสะท้านจนเกือบล้ม ที่แท้ข้อเท้าของเขาพลิก

เดิมทีผู้คนบนถนนต่างแตกตื่นวุ่นวาย ครั้นเห็นอาชาพยศถูกควบคุมไว้ได้ ทุกคนก็พากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นจึงทยอยเข้ามารุมชื่นชมบุรุษชุดดำไม่ขาดปาก บางคนชี้หน้าโจวชางพร้อมตวาดดุด่าอย่างโกรธแค้น เสียงผู้คนพลันอื้ออึงวุ่นวายราวน้ำมันเดือดในกระทะ