ตอนที่ 8 พนันครั้งใหญ่

“แม่นางฉินมาถึงแล้ว!” แม่หนูหน้าประตูประกาศเสียงดัง

ทุกคนล้วนลุกขึ้นยืน หันมองไปทางประตู

นี่คือธรรมเนียมของหอเยวี่ยฟาง เมื่อแม่นางมาถึง แขกทุกคนต้องลุกขึ้นต้อนรับเพื่อแสดงความเคารพ

ทันทีที่ประตูเปิด สายลมหอมก็พัดเข้าสู่ห้อง

แม่นางฉินสวมเสื้อคลุมปักลายบุปผาร้อยชนิดสีชมพู เบื้องล่างเป็นกระโปรงจีบแพรไหมทองลายหมอกมรกต บนไหล่คลุมแพรไหมบางสีเขียวมรกตลายไผ่หยก นางเกล้าผมทรงมวยดอกลิลลี ปักปิ่นหยกขาวดอกโบตั๋นประดับไข่มุกตามแนวนอน ดวงตาคล้ายมีฝนวสันต์เอ่อคลอ คลื่นใสในดวงเนตรไหวระริก งดงามดุจหยกขาวไร้มลทิน เลื่อนลอยเหนือโลกีย์

นางประหนึ่งเซียนหญิงผู้สง่างามลงมาเยือนโลกมนุษย์ ทอดมองสรรพสิ่งในโลกหล้าด้วยสายตาเหนือสามัญ จนชั่วขณะนั้นทุกคนได้แต่มองอย่างตกตะลึงไร้สุ้มเสียง

มิน่าเล่า ทุกคนจึงเรียกแม่นางฉินว่า “เซียนหญิง”