ตอนที่ 5 ไม่อยากทำให้เสียอารมณ์

“ราษฎรผู้ต่ำต้อยไม่ทราบว่าท่านหญิงจันทร์กระจ่างเสด็จมา สมควรตายหมื่นครั้ง!” เถ้าแก่รีบรุดเข้ามาคุกเข่า กำลังจะโขกศีรษะ ท่านหญิงจันทร์กระจ่างพลันโบกมือ “ลุกขึ้นเถิด!”

โจวหง รวมถึงลูกจ้างและแขกเหรื่อในร้าน เมื่อได้ยินเถ้าแก่ร้องเช่นนั้น ต่างก็กำลังจะคุกเข่าลง ทว่าเมื่อได้ยินท่านหญิงกล่าวเช่นนี้ และเห็นสีหน้ารำคาญของนาง พวกเขาจึงยืนตัวตรงอย่างนอบน้อมอยู่กับที่ทีละคน

“ข้าถามเจ้าเพียงอย่างเดียว คันศรนี้ราคาเท่าไร?” ท่านหญิงจันทร์กระจ่างไม่สนใจผู้ใด เพียงมองไปยังเถ้าแก่

“หากท่านหญิงโปรดปราน ก็เชิญนำไปได้เลย นับเป็นวาสนาของข้าน้อย” เถ้าแก่ก้มกายคำนับซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า