เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เซี่ยอี้มองเสี่ยวจางคนนี้ลึก ๆ หนึ่งที
แม้สีหน้าของเขาจะดูไม่เหมือนโกหกจริง ๆ แต่พูดตามตรง เซี่ยอี้ไม่ค่อยไว้ใจเขา
เขาเป็นคนของเซี่ยเจิ้นหัว และได้รับการเลื่อนตำแหน่งเพราะพ่อเขาเคยเป็นสหายรบเก่าของเซี่ยเจิ้นหัว จึงนับว่าอยู่ฝ่ายเดียวกับจางอวี้จือ
แน่นอนว่าทำงานได้อยู่ ความสามารถส่วนตัวโดดเด่นกว่าจางอวี้จือ
เซี่ยอี้ขี้เกียจแยกแยะว่าพวกเขาเป็นพวกเดียวกันหรือไม่ สีหน้าเย็นชาพลางพูดว่า “เธอลงไป หรือไม่ก็ผมลงไป ถ้าแค่เรื่องแค่นี้คุณยังจัดการไม่ได้ ต่อไปผมก็ไม่อยากเห็นหน้าคุณ”
เสี่ยวจางได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ลำบากใจขึ้นมาทันที
เขาหันไปพูดกับจางอวี้จือ “อวี้จือ เธอลงไปก่อนเถอะ ถ้าถ่วงเวลาต่อไปอีก พี่เซี่ยจะตกรถไฟเอา”
จางอวี้จือราวกับถูกหักหลัง น้ำตาคลอ เธอจ้องเขาอย่างเคียดแค้น “ฉันไม่ไป! ฉันจะไปทุ่งเหนือ!”
เสี่ยวจางปลอบเธอด้วยถ้อยคำอ่อนโยนอยู่หลายนาที จางอวี้จือนิ่งเงียบ ไม่พูดสักคำ ได้แต่นั่งร้องไห้
เซี่ยอี้ลงจากรถด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วลากจางอวี้จือลงมาทีเดียว