กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ความคิดถูกเซี่ยอี้ทายออก เฉียวชิงชิงก็ไม่แปลกใจเลยสักนิด
ก่อนหน้านี้เธอเคยพูดไว้แล้วว่าเสื้อขนเป็ดสีแดงตัวนั้นตั้งใจจะขายให้พี่สะใภ้ฉิน
“รีบอะไร รอพ้นปีใหม่รับรองมีคนซื้อ ถึงตอนนั้นค่อยขายก็ไม่ต่างกันไม่ใช่หรือครับ” เซี่ยอี้พูด
เฉียวชิงชิงส่ายหน้า
ในสายตาและสีหน้ายังมีอาการง่วง ๆ กับความอ่อนหวานอยู่บ้าง แต่ความคิดกลับสงบเย็นลงแล้ว
“อำเภอเหอหลงอยู่ใกล้เรา” เธอพูดช้า ๆ “ยาลูกกลอนของเราก็ขายไปที่นั่นแล้ว มีช่องทางนี้อยู่ หากทางพี่สะใภ้ฉินเชียร์ขายของได้สำเร็จ มีคนอยากซื้อ การค้าของเราก็สะดวกขึ้น ชื่อเสียงก็กระจายออกไปได้ค่ะ”
“เมืองหลวงหรือมณฑลอวิ๋นไกลเกินไป การรับสั่งตัดจริง ๆ ก็ไม่ค่อยสะดวก ยังต้องทำธุรกิจใกล้ ๆ ก่อนค่ะ”