เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ชุยไห่ชิงยังจำได้เลือนรางถึงภาพที่ตัวเองเคยล้มลงอย่างแรงที่ริมสระน้ำ
เพื่อให้ตายได้สำเร็จ เขามายังที่เดิม และล้มทั้งวันอยู่ที่นั่น
ไม่นานก็มีคนพบเขา
พอชุยไห่ชิงได้สติ ริมสระน้ำก็เต็มไปด้วยผู้คน พวกเขาหัวเราะสนุกกับการดูคนโง่คนหนึ่งลุกขึ้นยืนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วทิ้งตัวลงกระแทกพื้นอย่างแรง
เขาหัวฟาดพื้น แต่ยังไม่หมดสติ ร่างกายเจ็บปวดมาก แต่เขายังไม่ตาย เขาจึงต้องลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
กว่าหัวเขาจะเปื้อนเลือดเต็มไปหมด แม่ก็ตามมาถึง
เธอแหวกฝูงชนเข้ามา ดวงตาแดงก่ำ ถลาเข้ามาโดยไม่สนใจสิ่งใด พลางส่งเสียงร่ำไห้อย่างเจ็บปวด
เธออยากดึงเขาขึ้นมา แต่ดึงไม่ไหว เธออยากแบกเขาไว้ ก็แบกไม่ไหว เธอจึงร้องไห้ออกมาดังลั่น
“ลูกคิดอะไรอยู่” แม่ถามด้วยเสียงแหบพร่า “ถ้าลูกตาย แม่จะอยู่ยังไง”
ชุยไห่ชิงพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว