กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เฉียวชิงชิงเองก็ไม่มีความง่วงเลยสักนิด
ดังนั้นทั้งคืนเธอจึงไม่เคยออกจากโรงพยาบาลจิตเวชเลย
เธอแค่ทำยาสักหน่อย รอจนทางฝั่งสวี่เพ่ยหลิงสงบลงและผล็อยหลับไปทีละคน เธอก็ออกจากมิติ เดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย กระชากผมสวี่เพ่ยหลิงแล้วตบรัว ๆ
พอสวี่เพ่ยหลิงเริ่มกรีดร้องและคนไข้หญิงถูกปลุกจนตื่นตกใจ เธอก็กลับเข้าไปในมิติในพริบตา
ทั้งคืนวุ่นวายอลหม่านไปหมด
ทุกครั้งที่สวี่เพ่ยหลิงถูกตีจนตื่น เธอจะร้องไห้และพยายามหาช่องในห้องให้เจอ
พอเธอตะกายตามผนังคลำไปทั่วสักพัก ก็หาช่องไม่ได้แม้แต่ช่องเดียวจริง ๆ เธอก็เริ่มสิ้นหวัง เริ่มระแวงไปต่าง ๆ นานา สงสัยว่าคนไข้หญิงเป็นคนตีเธอ
เมื่อเจอเธอร้องไห้โวยวายแบบนี้ คนไข้หญิงก็จนใจสุด ๆ