กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เมื่อเซี่ยอี้หอบของกลับมา มองจากระยะไกลก็เห็นเฉียวชิงชิงนั่งยองอยู่ข้างผู้บาดเจ็บ กำลังช่วยแพทย์ทหารหลี่ใส่เฝือกชั่วคราว
แสงไฟสะท้อนบนใบหน้าของเธอ วาดเส้นขอบงดงามนั้นให้เป็นริ้วทอง
พอเดินเข้าไปใกล้ จึงเห็นว่าตัวเธอเต็มไปด้วยหิมะที่ทับถม เซี่ยอี้เอื้อมมือปัดออกเบา ๆ พลางถามเบา ๆ ว่า “เป็นอย่างไรบ้าง”
เฉียวชิงชิงกล่าว “แพทย์ทหารหลี่จัดการกระดูกหักได้เชี่ยวชาญมาก ต่อไปก็ต้องดูว่าเขาจะประคองตัวผ่านไปได้หรือไม่”
“มีแค่กองไฟไม่พอ พวกเรายังต้องยกตัวเขาขึ้นหน่อย เอาอะไรปูรองไว้ข้างใต้ พื้นดินเย็นเกินไป อุณหภูมิร่างกายไม่อาจคงอยู่ได้เลย”
แพทย์ทหารหลี่ได้ยินเธอชมตน ก็ชะงักไปทั้งตัว
เขาไม่กล้าพูดอะไร เพียงรับเสื้อคลุมหนาตัวหนึ่งมาจากมือไอ้หัวเกรียน แล้วห่อคลุมให้ผู้บาดเจ็บ