ตอนที่ 172 รีบถอดออก

เฉียวชิงชิงยังเป็นครั้งแรกที่ได้เข้ามาในป่าลึกขนาดนี้

หลังจากเดินมา 4 ชั่วโมง เธอก็หลงทิศไปโดยสิ้นเชิง

เมื่อความมืดของค่ำคืนค่อย ๆ ปกคลุมลง อุณหภูมิก็ยิ่งต่ำลงเรื่อย ๆ อีกทั้งอากาศไม่ดี ท้องฟ้าถูกชั้นเมฆปกคลุม แม้แต่ดวงดาวก็ยังไม่มี

เซี่ยอี้เดินโดยอาศัยเพียงเข็มทิศเล่มหนึ่งในมือ

ระหว่างปีนป่ายบนเส้นทางภูเขา ไม่นานกางเกงผ้าฝ้ายบุหนาของเฉียวชิงชิงก็เปียกโชกเพราะโดนหิมะ หนาวจนเธอสั่นเทา

เซี่ยอี้มองเธอแล้วถามเสียงเบา “จะก่อไฟพักสักหน่อยไหม”

เฉียวชิงชิงถาม “ยังต้องเดินอีกนานแค่ไหนถึงจะถึงที่ที่พวกคุณตั้งเต็นท์”

เซี่ยอี้คิดครู่หนึ่ง “ถ้าเร็วก็ชั่วโมงกว่านิดหน่อย”

อันที่จริงเขาเองก็ไม่แน่ใจ