กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ก่อนเซี่ยอี้จะไป เขายังกำชับเฉียวชิงชิงอีกยาวเรื่องให้กินข้าวเองกับอย่าออกไปจากสถานรับรองตอนกลางคืน
เฉียวชิงชิงรู้สึกว่าบางครั้งเขาก็ช่างเป็นห่วงเกินไป
เห็นเซี่ยอี้จะไป เธอจึงเรียก “เดี๋ยวก่อน”
เซี่ยอี้หยุดฝีเท้า เห็นเฉียวชิงชิงถอดหมวกออกแล้วยื่นให้เขา
“คุณต้องสวมไว้ ดูสิหิมะตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ฉันก็ไม่ได้ไปไหน ใช้ไม่ถึงหรอก”
เกล็ดหิมะตกลงบนเปียผมอย่างรวดเร็ว เธอพูดอย่างจริงจัง “อย่าให้หนาวจนป่วยนะคะ เดี๋ยวจะทำให้ฉันรักษามือให้คุณล่าช้า