ตอนที่ 165 คนบ้าที่สุดมาแล้ว

สวี่เพ่ยหลิงเดิมทีก็ไม่ได้หลับสนิทนัก

ไม่มีเหตุอื่น ช่วงนี้อะไร ๆ ก็แค่กินยาลงไปหนึ่งชามก็นอนหลับไปครึ่งวัน ตอนมาถึงตัวเมืองอำเภอนั้นนอกจากวันแรกที่เดินมากว่า 3 ชั่วโมง เวลาที่เหลือแทบจะหลับอยู่บนรถลากตลอด

ทำให้พอฟ้ามืดเธอก็ไม่รู้สึกง่วงเท่าไร

กลางวันยังพอไหว พอตกกลางคืนโรงพยาบาลนี้ก็ไม่จุดไฟ ทุกที่มืดมิด ประตูห้องผู้ป่วยยังถูกล็อกไว้ จากด้านนอกมีเสียงร้องโหยหวนประหลาด ๆ ดังมาเป็นระยะ

ถึงตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลแล้ว

แต่ยังไงนี่ก็เป็นโรงพยาบาลถูกต้องตามกฎหมาย คงไม่ถึงขั้นมีผีมาหลอกหรอกใช่ไหม

มีข้าวกินมีที่พัก เธอยังคงกดความรู้สึกขนลุกที่แอบซ่อนอยู่ในใจ ฝืนตัวเองปีนขึ้นเตียง

กว่าจะฝืนเค้นความง่วงออกมาได้ แต่หลับไปได้ไม่นาน จู่ ๆ ใบหน้าก็เจ็บแปลบขึ้นมา