กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
พูดตามตรง เฉียวชิงชิงก็เพิ่งเคยมาที่โรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้เป็นครั้งแรก
ต่างจากภาพน่าขนลุกในจินตนาการ อาคารหลังนี้สูงใหญ่กว้างขวาง แสงสว่างก็ใช้ได้
เซี่ยอี้ถือจดหมายแนะนำตัวไปถามคนไปเรื่อย ไม่นานพวกเขาก็มาถึงห้องตรวจห้องหนึ่ง
ในห้องตรวจมีสหายชายคนหนึ่งชื่อหม่าต้าเฉิง ได้ยินเซี่ยอี้เรียกเขาว่าผู้อำนวยการหม่า
หม่าต้าเฉิงไม่แปลกใจเลยที่พวกเขาพาผู้หญิงที่ถูกมัดด้วยเชือกป่านมาด้วย เขาสำรวจสวี่เพ่ยหลิงตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วพูดกับเฉียวชิงชิงว่า “เธอคือหมอหญิงเท้าเปล่าของหมู่บ้านชนบทสินะ”
เฉียวชิงชิงพยักหน้า “ฉันเป็นเจ้าหน้าที่อนามัยของหมู่บ้านเฮยสุ่ยค่ะ”
หม่าต้าเฉิงพูดว่า “พวกเธอลองแก้เชือกที่ตัวเธอดูสิ”