ตอนที่ 155 รู้สึกคลายเครียดทุกครั้ง

ผ่านไปนานขนาดนี้ จริง ๆ แล้วเฉียวชิงชิงก็เริ่มลืมเรื่องเครื่องพ่นละอองยาไปบ้างแล้ว

ไม่คิดว่าจะมีเรื่องต่อมาจริง ๆ

ดวงตาของเธอเป็นประกาย รู้สึกว่านี่เป็นข่าวดี

“งั้นหมายความว่า เที่ยวนี้ที่เราไปตัวเมืองอำเภอ นอกจากส่งคนไปโรงพยาบาลประสาทแล้ว ยังต้องขนส่งสินค้าไปส่งที่สถานีอนามัยประจำอำเภอ และพบคนในกองทัพหน่อยหรือคะ”

เซี่ยอี้เสริมว่า “ยังต้องไปส่งของที่ฟาร์มอู๋มู่ แล้วไปดูที่ฟาร์มหงหลินอีก แต่คุณพักที่สถานรับรองในตัวเมืองอำเภอสองวันได้ ไม่ต้องตามผู้ชายหลายคนไปวิ่งทั่วที่ครับ”

เฉียวชิงชิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง คาดว่าพวกเขาคงขี่จักรยานไป มีตัวเองร่วมเดินทางไปด้วยก็ไม่ค่อยสะดวก