กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เฉียวชิงชิงเดินเข้าไปในห้อง
หลังจากอากาศเริ่มหนาว แสงแดดก็สั้นลง ตอนนี้แสงสว่างเริ่มมืดสลัว แล้วในห้องยังไม่จุดไฟ ยิ่งดูมืดมัวไปหมด
สวี่เพ่ยหลิงนั่งพิงอยู่บนเตียงเตา มีเสื้อกันหนาวหนาตัวหนึ่งคลุมอยู่บนตัว
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เธอยังคิดว่าอาหารทำเสร็จแล้ว จึงค่อย ๆ หันหน้ากลับมา แต่กลับเห็นใบหน้าหนึ่งที่ทำให้เธอทั้งจำได้ไม่ลืมและทั้งเกลียดชัง
“เป็นเธอ!” สวี่เพ่ยหลิงกัดฟัน “มาทำอะไร?”
เฉียวชิงชิงไม่เดินเข้าไปใกล้ ยืนห่างออกมาระยะหนึ่ง ชูห่อกระดาษน้ำมันในมือขึ้นเล็กน้อย