กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เสิ่นว่านจินเคาะประตูอยู่ตั้งนาน คนข้างในไม่สนใจเขาเลย กลับทำให้เสียงดังยิ่งขึ้น
ทำให้เสิ่นว่านจินอึดอัดอย่างยิ่ง
ด่าแล้วก็ด่า เจรจาแล้วก็เจรจา ข้างในก็ยังไม่ยอมหยุด
หน้าเสิ่นว่านจินร้อนผ่าวด้วยความอาย เขาด่า “พวกคุณติดใจกันขนาดนั้นเลยหรือ เรียกตั้งนานก็ไม่สนใจ… โอ๊ย พวกนี้มันคนประเภทไหนกัน”
จนไม่มีทางออก เขาจึงส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปยังป้าเหอ
ป้าเหอถอนหายใจ เดินเข้าไปหาเขาแล้วพูด “ให้พวกที่มาดูเรื่องวุ่นวายพวกนี้แยกไปก่อนเถอะ เรื่องนี้ส่งผลเสียเกินไป ยังต้องหาเหล่าหยวนมาคุยว่าจะจัดการยังไง”
เสิ่นว่านจินพยักหน้า รีบพูด “งั้นตอนนี้ผมไปหาเหล่าหยวนเลย”
เขาไม่อยากอยู่ที่นี่แม้แต่วินาทีเดียว