เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนบ่าย หลี่ต้าเหว่ยถือไม้เท้า เดินกะโผลกกะเผลกมาที่สถานีอนามัย
“หมออู๋ จ่ายยาให้ผมหน่อย จ่ายยาให้ผมหน่อย”
เขากลัวว่าอวัยวะส่วนล่างจะถูกตีจนเลือดออกและอักเสบอีก หากอักเสบขึ้นมาก็ต้องนอนอยู่บนเตียงเป็นเดือน เขาจึงปกป้องส่วนนั้นสุดชีวิต แต่แผ่นหลังกับต้นขากลับถูกตีจนหนังเปิดเนื้อปริ ตอนนี้ทนต่อไปไม่ไหวจริง ๆ
อู๋เสียเห็นเขามา สีหน้าก็ลำบากใจอย่างมาก
“หลี่ต้าเหว่ย นายยังติดแต้มแรงงานของสถานีอนามัยอยู่นะ ทำไมถึงมาอีกแล้ว”
หลี่ต้าเหว่ยทำหน้าราวกับจะร้องไห้ “จ่ายยาให้หน่อยเถอะ เจ็บจริง ๆ”
อู๋เสียพูดว่า “ยานั่นกินแทนข้าวไม่ได้ กินมากเกินไปไม่ดีต่อร่างกาย แบบนั้นจะเป็นการทำร้ายนาย”
ภายในโถง ปัญญาชนหญิงคนหนึ่งที่มารักษาก็พูดขึ้นว่า “ใช่แล้ว หลี่ต้าเหว่ย ฟังหมออู๋เถอะ”
หลี่ต้าเหว่ยอ้อนวอนว่า “ขอร้องล่ะ จ่ายเพิ่มอีกหน่อยเถอะ ผมกินยานี้แล้วรู้สึกดีมาก นอกจากคอแห้งง่ายก็ไม่มีปัญหาอะไร ตอนนี้แผ่นหลังผมเจ็บมาก ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว”