ตอนที่ 93 หญิงชราตระกูลเซี่ย

กว่าเสียงฟ้าร้องจะค่อย ๆ สงบลง อารมณ์ของคนทั้งบ้านถึงได้ผ่อนคลายลงจริง ๆ

“ฝนตกหนักจริง ๆ” เฉียวจวิ้นเหนียนกอดหมอนบัควีตนอนอยู่บนเก้าอี้เอนไม้ไผ่ “ปริมาณน้ำฝนขนาดนี้ ต่อให้เป็นบ้านที่เมืองหนิงเฉิงของพวกเราก็ต้องรั่วแน่ ๆ”

พอเขาเอ่ยขึ้นมา เฉียวชิงชิงก็นึกขึ้นได้

เธอมีความทรงจำดี ๆ กับบ้านที่เป็นตึกหอพักมหาวิทยาลัยหลังนั้น พอนึกขึ้นมาก็เห็นภาพบ้านที่เรียบหรูเก่าแก่และกว้างขวาง

แต่ถึงอย่างไรก็เป็นอาคารเก่าร้อยปี พอถึงวันฝนตกก็ชื้นหนักมาก แถมบางครั้งบางคราวยังมีน้ำซึมเข้าไปในห้องอีก

เฉินลี่ผิงก็ยังใจสั่นไม่หาย “ดีนะที่ฟางอวี่ซ่อมบ้านอยู่ตลอด ไม่อย่างนั้นวันนี้ต้องถูกน้ำท่วมแน่ ๆ”

แต่เฉียวฟางอวี่กลับส่ายหน้า เขามองไปที่เฉียวชิงชิง “ถ้าไม่มีวัสดุ ผมก็ซ่อมไม่ได้”

ดินเหลืองพอหาได้ แต่ข้าวเหนียวยาก แถมเครื่องมือบางอย่างที่น้องสาวให้มาก็ใช้งานดีมาก

พูดถึงที่สุด ถ้าไม่ได้กินดีอยู่ดีตลอด เขาก็ไม่มีเรี่ยวแรงเหลือเฟือไปซ่อมบ้านเลย

เฉียวชิงชิงปิดประตู