ตอนที่ 84 คุณรอดแล้ว

เซี่ยอี้เห็นเสื้อผ้าของเฉียวชิงชิงเปียกเหงื่อหมดแล้ว แก้มไม่แดงเปล่งปลั่งเหมือนปกติ ริมฝีปากก็แห้งแตกบ้าง เขาจึงขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

“คุณกินข้าวเที่ยงหรือยัง”

เฉียวชิงชิงชะงักไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะยังไม่ได้กินจริง ๆ

“ยุ่งจนลืมไปเลย” เธอพูด

ความโกรธของเซี่ยอี้พลุ่งขึ้นมาทันที เสียงก็ดังขึ้น “ตอนเที่ยงพวกเขากินข้าวกัน ไม่มีใครเรียกคุณเลยหรือ??”

พูดจบก็หันหลังเดินออกไปข้างนอกเพื่อจะไปหาคนมาเถียง

เฉียวชิงชิงรีบดึงเขาไว้ “นายอย่าโมโหเลย เป็นเพราะฉันเองที่ไม่อยากอาหาร”

นี่คือความจริงจากใจ

ในมิติของเธอมีของกินเยอะแยะ ถ้ารู้สึกหิว เมื่อไรก็สามารถหาจังหวะเข้าไปกินในมิติได้

ตอนเช้าเพราะอดนอนจึงไม่อยากอาหาร ตอนเที่ยงนั้นเธอจำได้เลือน ๆ ว่าหมออวี๋เคยเรียกเธอ แต่ตอนนั้นเธออยู่ข้างเตา ร้อนจนแทบหมดอาลัยตายอยาก แถมไม่เหมือนตอนกลางคืนที่หยิบไอศกรีมออกมากินได้ตลอด