กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนนี้หวังฮุ่ยกับเจียงเหม่ยเยวี่ยยังคงเดินอยู่ด้วยกันบ่อย ๆ เพียงแต่ทั้งสองต่างรู้แก่ใจว่ามันไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว
หลังกินข้าว ทั้งสองตักน้ำล้างจานที่ข้างบ่อ หวังฮุ่ยยังด่าอยู่ “ฉันไม่สน พรุ่งนี้ถ้ายังเป็นแบบนี้อีก ฉันต้องพลิกโต๊ะแน่ ทำไมฉันถึงกินไม่ได้คนเดียว ทำไม”
เจียงเหม่ยเยวี่ยถอนหายใจ “ช่างเถอะ ยังไม่เข้าใจอีกหรือ ทุกครั้งที่ก่อเรื่องพวกเราก็เสียเปรียบเอง เธอมีปัญญาชนเซี่ยหนุนหลัง เธอจะกลัวอะไร”
หวังฮุ่ยได้ยินก็โมโหขึ้นมาทันที เปิดปากก็ระบายออกมาชุดใหญ่