เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ระหว่างทางลงเขา เฉียวชิงชิงยังก้มหน้ามองหาเห็ดใกล้โคนไม้ แต่จู่ ๆ หวังเสี่ยวเฉิงก็พูดอย่างตื่นเต้น “พี่เซี่ย! รีบดูสิ มีกระต่าย!”
เฉียวชิงชิงคิดในใจว่าช่างบังเอิญจริง
รีบเงยหน้าขึ้นมองตามทิศทางที่หวังเสี่ยวเฉิงชี้ จริงด้วย ในโพรงไม้ไม่ไกลนักเธอเห็นรังกระต่าย
หวังเสี่ยวเฉิงดีใจจนจะวิ่งเข้าไป แต่เซี่ยอี้คว้าคอเสื้อเขาไว้แล้วดึงไปข้างหลัง
“เบาเสียงหน่อย” เขาเตือน
แต่สายไปแล้ว เสียงที่หวังเสี่ยวเฉิงวิ่งออกมาทำให้กระต่ายตกใจ ตัวใหญ่สองตัวพุ่งออกมาทันที
เซี่ยอี้เคลื่อนไหวเร็วมาก หวังเสี่ยวเฉิงยังดูไม่ทัน เขาทั้งคนก็พุ่งออกไปแล้ว
หยางหรงซินสะบัดตะกร้าใส่หลังแล้ววิ่งไปไล่ตัวใหญ่อีกตัว หวังเสี่ยวเฉิงวิ่งตามเธอไป
มีเพียงเฉียวชิงชิงที่หมายตากระต่ายสีเทาตัวเล็ก ๆ เหล่านั้น
กระต่ายตัวเล็กวิ่งช้ากว่า แต่ในป่ามันซ่อนตัวได้ง่ายกว่า เฉียวชิงชิงเล็งทิศทางที่พวกมันหนีไป แล้วคว้าได้ทีละตัว คว้าต่อเนื่องได้สองตัว