ตอนที่ 6 กวาดจนเกลี้ยง

แต่เฉียวชิงชิงกลับไม่รู้สึกสะใจแม้แต่น้อย

“หลังยุคปฏิรูปเปิดประเทศ นายมัวแต่ดิ้นรนทำธุรกิจวันแล้ววันเล่า ครั้งไหนก็ตั้งใจไว้ยิ่งใหญ่ ครั้งไหนก็ขาดทุนจนหมดสภาพ เงินทุนมาจากไหน? ถ้าไม่ใช่ทองแท่งที่พ่อแม่ฉันให้ นายจะมีวันนี้?”

“หลายปีมานี้แม่นายชอบพูดอยู่เรื่อยว่าฉันแต่งเข้าบ้านนายตัวเปล่าเสื้อผ้าก็ไม่มีสักชุด แม้แต่สินเดิมเจ้าสาวก็ยังไม่มี ช่างไร้ยางอายจนไร้ยางอายยังต้องเปิดประตูต้อนรับ”

“นายเอาแต่บ่นว่าค้าขายเล็ก ๆ ลำบากและหาเงินไม่ได้มาก อิจฉาคนอื่นที่ซื้อตึกซื้อรถ ใจสูงเท่าฟ้าแต่ไม่มีความสามารถนั้น สุดท้ายก็ต้องพึ่งฉันเปิดร้านโอสถเล็ก ๆ สะสมคำชมปีแล้วปีเล่า สร้างชื่อให้เป็นที่รู้จักจนได้เปิดโรงงานผลิตยาขนาดเล็กแห่งแรก”

“หลังจากนั้นนายบอกว่าพี่เลี้ยงเด็กดูแลพ่อของนายไม่ทุ่มเท เลยให้ฉันกลับมาอยู่บ้าน แล้วนายเอาหน้าที่ไหนมาพูดว่าฉันเป็นคนเลี้ยงดูนาย?”