ตอนที่ 485 ถึงตัวเมืองอำเภอ

ตอนที่ 485 ถึงตัวเมืองอำเภอ

บนเตียงใหญ่ที่ปูด้วยเครื่องนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มภายในห้องเรือนเก่าในมิติ ทั้งเย็นสบายและผ่อนคลาย หลินเซี่ยวเอ๋อร์ถอดเสื้อคลุมออกแล้วล้มตัวลงนอนทันที

นางพักผ่อนเต็มหนึ่งชั่วยาม รอจนความปวดเมื่อยทั่วร่างทุเลาลงและจิตใจกระปรี้กระเปร่าแล้ว จึงกลับออกมาด้านนอกอีกครั้ง

เมื่อเห็นใบหน้าของนางยังคงเปล่งปลั่งเป็นปกติ หัวใจที่แขวนค้างของเฉินจี้จึงค่อยวางลงได้

ขุนเขาลึกกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา คณะเดินทางจึงเคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้า

เมื่อพบภูเขาก็อ้อมไปตามเนินลาด เมื่อพบสายน้ำก็เดินเลียบตื้นเขิน ตลอดเส้นทางล้วนมีต้าหวังบุกเบิกทางให้ กระทั่งสัตว์ป่าสักตัวที่ไม่รู้จักกลัวตายก็ยังไม่พบเจอ

ใช้เวลาเดินทางนานกว่าห้าวันเต็ม ๆ ในที่สุดต้นไม้โบราณดึกดำบรรพ์ที่หนาทึบสูงเสียดฟ้าตรงหน้าก็ค่อย ๆ เบาบางลง