กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 437 เร่ร่อนมาครึ่งชีวิต ในที่สุดก็มีที่กลับ
เฉินจี้หลุบตาลง ขนตายาวบดบังคลื่นอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยู่ในดวงตา แม้แต่นิ้วมือก็ยังสั่นระริก
เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนฉับพลัน แล้วค้อมกายคำนับหลินต้ากุ้ยกับหลิวเจวียนอย่างจริงจัง “ท่านอาหลิน อาสะใภ้ ขอบคุณพวกท่าน”
หลินต้ากุ้ยตกใจ รีบยื่นมือทั้งสองข้างไปประคองเขา “โอ๊ย ๆ เจ้าหนูนี่ เหตุใดจึงทำเช่นนี้อีกแล้ว! จะขอบคุณอะไรกันเล่า พูดราวกับเป็นคนนอกคนไกลไปได้!”
เสี่ยวเป่าก็ลุกขึ้นยืน พลางพยักหน้าแรง ๆ “พี่เฉินจี้ ท่านพ่อของพี่ก็คือผู้อาวุโสของครอบครัวเรา ต่อไปเมื่อย้ายกลับมา ข้าจะโขกศีรษะคำนับท่านลุงเฉินด้วย ถึงเทศกาลเมื่อใด ข้าจะเผากระดาษเงินกระดาษทองให้ท่านลุงมากหน่อย!”