กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 395 ข้าฟังเพียงเจ้า
“เหลวไหล เจ้าเอาแต่จ้องดูภาพที่ข้าวาดอยู่ตลอด แน่นอนว่าย่อมจำได้”
หลินเซี่ยวเอ๋อร์โยนผ้าสีเทาในมือให้เขาอย่างหงุดหงิด “ข้าถามว่าคนอื่นจะจำได้หรือไม่ต่างหาก”
เฉินจี้รับผ้ามา ผูกไว้รอบหน้าผากของตนอย่างชำนิชำนาญจนบดบังคิ้วตาไปกว่าครึ่ง แล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า “คนอื่นอาจจำไม่ได้ก็ได้”
“เช่นนี้ค่อยใช้ได้หน่อย”
ทั้งสองหลบเลี่ยงกองคาราวานม้า เดินทางผ่านสามตำบลรอบนอกอำเภอชิงหยวนอย่างระมัดระวัง กระทั่งถึงวันที่สี่ จึงได้เข้าไปยังใจกลางตัวเมืองอำเภอในที่สุด แล้วหาร้านขายยาขนาดใหญ่แห่งหนึ่งเพื่อขายสมุนไพรชุดหนึ่ง
ร้านขายยาในตัวเมืองอำเภอมีธรรมเนียมมากมาย สายตาของเถ้าแก่ก็แหลมคม ทว่าราคาที่ให้นั้นสูงจริง ๆ