ตอนที่ 330 เรือนสงบกลางพงไพร

ตอนที่ 330 เรือนสงบกลางพงไพร

เฉินจี้ยืนอยู่ไม่ไกลด้านหลังนาง เขาไม่ได้มองบุปผา สายตาจับจ้องเด็กสาวที่กำลังยอง ๆ อยู่ข้างแปลงดอกไม้โดยไม่กะพริบ

แสงตะวันสีทองยามเย็นสาดเฉียงลอดผ่านเรือนยอดไม้ ตกกระทบลงบนบ่าของนางพอดี เคลือบร่างทั้งร่างด้วยประกายอบอุ่นนุ่มนวลราวขนอ่อน รอบกายนางล้วนเต็มไปด้วยบุปผาที่เขาดั้นด้นข้ามขุนเขาและสายน้ำ ขุดกลับมาปลูกด้วยมือตนเองทีละต้น

แววตาของเฉินจี้อ่อนโยนจนแทบหยาดหยดเป็นน้ำ เสียงอึกทึกวุ่นวายรอบข้างล้วนเลือนห่างไป แม้เสี่ยวเป่าจะตะโกนเรียกเขาถึงสองครั้ง เขาก็ยังทำเป็นไม่ได้ยิน

“พี่เฉินจี้! พี่เฉินจี้กำลังคิดสิ่งใดอยู่หรือ มองสิ่งใดถึงได้จดจ่อเพียงนั้น” เสี่ยวเป่ามองตามสายตาของเขาไปด้วยความสงสัย