ตอนที่ 287 ในที่สุดก็ตื่นแล้ว

ตอนที่ 287 ในที่สุดก็ตื่นแล้ว

เฉินจี้ลุกขึ้นยืนแล้วหันกายเดินออกไป

เมื่อเดินมาถึงหน้าประตู เขาก็พบกับหลิวเจวียนที่กำลังถือชามยา ดวงตาของนางแดงก่ำ ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่งโดยมิได้เอ่ยคำใด หลิวเจวียนเบี่ยงกายเปิดทางให้เขา เฉินจี้ก้มศีรษะเดินผ่านไป

หลิวเจวียนมองแผ่นหลังของเขาแล้วถอนหายใจ

ยามอรุณของวันที่ห้า ท้องฟ้ายังสว่างไม่เต็มที่ เกล็ดหิมะละเอียดเริ่มลอยละล่องในหุบเขา

เปลือกตาของหลินเซี่ยวเอ๋อร์ขยับเล็กน้อย

นางรู้สึกราวกับว่าตนเองฝันยาวนานเหลือเกิน

ในความฝันนั้นยุ่งเหยิงสับสน บ้างเป็นเครื่องซักผ้าในเรือนเก่าในมิติที่กำลังหมุนครืน ๆ บ้างเป็นเสี่ยวเป่าอุ้มเจ้าหยวนเป่าวิ่งหัวเราะคิกคักอยู่ในลานบ้าน ต่อมาฉากก็พลันมืดลง กลายเป็นถ้ำมืดมิดแห่งนั้น