ตอนที่ 285 กลับหุบเขา

ตอนที่ 285 กลับหุบเขา

ยามปลายนิ้วของเฉินจี้ผละจากไป ปลายนิ้วของเขาเฉียดแขนเสื้อของนางเบา ๆ แฝงไว้ด้วยความอาลัยอาวรณ์

หลินเซี่ยวเอ๋อร์มิได้สังเกตเห็นการกระทำเล็ก ๆ นั้น ยามเฉินจี้ชักนิ้วกลับ เขากำหมัดแน่นครั้งหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ คลายออก

ทั้งสองเดินออกจากรอยแยกหิน มุ่งหน้าเข้าไปในหุบเขา

แสงอรุณเพิ่งสาดส่อง

หมอกยามเช้าปกคลุมหุบเขาดุจแพรบาง เค้าโครงของบ้านไม้เลือนรางอยู่ท่ามกลางม่านหมอก เสียงธารน้ำในยามอรุณอันเงียบสงัดยิ่งฟังดูสุญญวิญญาณเป็นพิเศษ

ทั้งสองยังเดินไปไม่ถึงหน้าบ้านไม้ เงาร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากใต้ชายคาระเบียงเสียก่อน

เป็นเสี่ยวเป่า

เขาสวมเสื้อบุฝ้ายหนาตัวหนึ่ง เส้นผมยังยุ่งเหยิงฟูฟ่อง ดูท่าคงเพิ่งคลานออกมาจากผ้าห่ม