เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 215 ผู้ดูแลคลังสินค้า
กล่าวถึงตรงนี้ หลินต้ากุ้ยหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงยิ่งเคร่งขรึมขึ้น
“ยังมีตะปูและปูนซีเมนต์อีก! สิ่งเหล่านี้สำคัญยิ่งยวด! ล้วนเป็นของใช้สิ้นเปลือง ใช้ไปหนึ่งส่วนก็ลดลงหนึ่งส่วน วันนั้นเจ้าก็เห็นแล้ว ตอนที่พวกเราซ่อมหลังคาเรือนของเฉินจี้ เขาไม่อาจนำตะปูเหล็กเหลือใช้ออกมาได้แม้แต่ไม่กี่ตัว ต้องอาศัยลิ่มไม้ฝืนค้ำยันเอาไว้ทั้งหมด”
“พวกเราจะสร้างไปได้ครึ่งทางแล้วค่อยพบว่าตะปูไม่พอใช้ไม่ได้ เช่นนั้นมิกลายเป็นตาบอดคลำช้างหรือ? ข้าจำได้ว่าตะปูยาว ตะปูสั้น และสกรูไม้ ก่อนหน้านี้ข้าซื้อไว้อย่างละหลายกล่องใหญ่ เจ้าต้องเบิกออกมาหลายชุดหน่อย สะสมให้เพียงพอแล้วเก็บไว้ก่อน! ส่วนปูนซีเมนต์ ข้าจำได้ว่าในคลังสินค้ายังเหลืออยู่หนึ่งถุงจากตอนที่พวกเราปรับปรุงเรือนเก่า คงต้องอาศัยเจ้าค่อย ๆ เบิกออกมาแล้ว”