ตอนที่ 204 กลับถึงถ้ำ

ตอนที่ 204 กลับถึงถ้ำ

หากอยู่ในยุคปัจจุบัน เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีคงกำลังขมวดคิ้วเกาศีรษะอยู่ในห้องเรียนสว่างไสวเพราะโจทย์คณิตศาสตร์ข้อหนึ่ง แอบเขียนจดหมายส่งให้หญิงสาวที่ตนชอบ หลังเลิกเรียนก็ไปหลั่งเหงื่อกับสหายร่วมชั้นในสนามกีฬา แย่งชิงน้ำอัดลมโคล่าขวดสุดท้าย

ต่อหน้าบิดามารดา พวกเขายังคงเป็นเด็กที่เมื่อพบอุปสรรคก็สามารถออดอ้อนได้อย่างเต็มที่

ทว่าวัยสิบเจ็ดปีของเฉินจี้ คือการล่าสัตว์เพียงลำพังในป่าดึกดำบรรพ์เพื่อเลี้ยงดูมารดาผู้เจ็บป่วยอ่อนแอ คือการลากเท้าที่บาดเจ็บปีนขึ้นไปบนหลังคาที่ลมรั่วในค่ำคืนพายุหิมะ คือการกัดฟันกลืนความเจ็บปวดลงท้อง แม้แต่เสียงร้องสักคำก็ยังไม่ยอมเปล่งออกมา

เด็กในวัยเช่นนี้สมควรมีใครสักคนช่วยแบกรับภาระให้เขาบ้าง