กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 193 เฟอร์นิเจอร์ทำมือเริ่มเห็นผล
หลินต้ากุ้ยมองอยู่ฝั่งตรงข้าม ก่อนใช้ข้อศอกสะกิดเสี่ยวเป่าที่อยู่ข้างกาย เสี่ยวเป่ากำลังก้มหน้าก้มตากินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย น้ำแกงยังติดอยู่ตรงมุมปาก พอถูกพ่อสะกิดก็แทบสำลัก
“พ่อทำอันใดเล่า!”
“ไม่มีอันใด ๆ กินของเจ้าไปเถิด”
หลินต้ากุ้ยชักแขนกลับอย่างไม่รู้ไม่ชี้ พลางลูบคางและพึมพำในใจว่า
เจ้าเด็กเหลือขอแซ่เฉินผู้นี้ ถูกลูกสาวของข้าป้อนอาหารจนเชื่องสนิท ว่านอนสอนง่ายยิ่งนัก ทั้งแววตานั่น ทั้งท่าทางยามกินอย่างเอร็ดอร่อย ช่างต่างอะไรกับเจ้าลูกสุนัขที่เชื่อฟังที่สุดซึ่งข้าเคยเลี้ยงไว้ในชนบทกันเล่า? ขาดก็เพียงแค่ยังไม่ได้กระดิกหางเท่านั้น!
มื้อหนึ่งผ่านพ้นไป อาหารสี่อย่างกับข้าวหนึ่งหม้อถูกกินจนเกลี้ยง