กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 143 ใจลอยอยากกลับบ้านแทบขาด
“เรื่องเพียงเท่านี้จะนับเป็นความลำบากอันใด” หลินเซี่ยวเอ๋อร์ตบเถ้าถ่านบนมือเบา ๆ
“ถ่านที่สองครอบครัวของพวกเราร่วมกันเผา ปีหน้าก็ต้องขนไปไว้ในหุบเขาด้วยกันอยู่แล้ว ของหนักที่พวกท่านยังไม่ได้ใช้ในยามนี้ เก็บไว้ที่ข้าดูแลก่อนย่อมสะดวกที่สุด”
หวงกุ้ยจือหมุนกายเดินเข้าบ้าน ก่อนยกน้ำพุทราจีนแดงร้อน ๆ สองชามออกมายื่นให้หลินเซี่ยวเอ๋อร์กับหลินต้ากุ้ย
หลินเซี่ยวเอ๋อร์รับมาจิบคำหนึ่ง รสหวานละมุนแผ่ความอบอุ่นไปจนถึงกระเพาะอาหาร หลินต้ากุ้ยดื่มหมดในสองอึก
จากนั้นหลินเซี่ยวเอ๋อร์ก็นำของหลายตะกร้าออกมาจากมิติ
ตะกร้าหนึ่งเป็นผักป่าสดใหม่ ทั้งผักเบี้ยใหญ่ ผักคาวทอง และผักชีลาวภูเขา ล้วนเขียวสดชุ่มฉ่ำ วางอยู่ในตะกร้าไม้ไผ่หยาบโดยมีหยาดน้ำค้างเกาะพราว