ตอนที่ 339 ขวางทาง

ตอนที่ 339 ขวางทาง

รถม้าโคลงเคลงไปมาเดินทางอยู่หนึ่งวัน

บ่ายวันที่สอง แสงแดดยังคงแผดเผา ใบไม้สองข้างทางหลวงถูกแดดเลียจนขอบม้วนงอ เสียงจักจั่นกรีดร้องดังระงมระลอกแล้วระลอกเล่า ภายในตู้รถม้าร้อนอบอ้าวอย่างยิ่ง จางหลีกำลังโบกพัดกลมในมือเพื่อพัดคลายร้อนให้ตนเอง

ทันใดนั้นด้านนอกรถม้าก็มีเสียงกีบม้าถี่รัวดังขึ้น แว่วจากไกลเข้ามาใกล้ คนขับรถม้ากระชากดึงบังเหียนอย่างแรง ม้าส่งเสียงร้องก้องพลางหยุดฝีเท้า จางหลีไม่ทันตั้งตัว ร่างกายจึงคะมำไปข้างหน้า ซ่งอวี้รีบยื่นมือออกไปโอบเอวนางไว้ทันที แล้วดึงนางเข้าสู่อ้อมอกอย่างมั่นคง

“อย่ากลัว”

เสียงกีบม้าสับสนอลหม่านดังใกล้เข้ามาทุกที ท่ามกลางฝุ่นดินตลบอบอวล ขบวนคนและม้ากลุ่มหนึ่งควบทะยานมาจากด้านหลัง ชั่วพริบตาก็อ้อมมาถึงด้านหน้ารถม้า เรียงแถวหน้ากระดาน ตัดขาดเส้นทางไปต่อของพวกเขา