ตอนที่ 335 ระบายทุกข์

ตอนที่ 335 ระบายทุกข์

ตั้งแต่ต้นจนจบ ซ่งอวี้ยืนราวกับรูปปั้นหินองค์หนึ่ง

ยามที่ซูหลีเดินเข้ามาหาเขาโดยมีน้ำตาคลอ พลางสะอื้นเรียก “อวี้เอ๋อร์” เขาก็ไม่ไหวติง สีหน้าของเขาไม่มีความเศร้าหรือดีใจ ไม่มีความโกรธแค้น แม้แต่ระลอกคลื่นเล็กน้อยก็มองไม่ออก ราวกับสระน้ำนิ่งที่ถูกผนึกน้ำแข็ง

เพียงมองนางอย่างสงบ

“ข้าคือซ่งอวี้” เสียงเขาจางเรียบ ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า

มือที่ซูหลียื่นออกมาสั่นระริกเล็กน้อย นิ้วมือเรียวยาวขาวนวล เล็บทาด้วยชาดทาเล็บบาง ๆ งดงามยิ่งนัก

ซ่งอวี้ถอยหลังสองก้าว เว้นระยะปลอดภัยที่พึงมีระหว่างตนกับคนแปลกหน้า

มือของซูหลีแข็งค้างอยู่กลางอากาศ

ซ่งอวี้เอ่ยอีกครั้ง สงบและเย็นชา “ราชินีมีธุระก็เชิญนั่งพูดเถิด”