ตอนที่ 317 ตีเจ้าแล้วจะทำไม

ตอนที่ 317 ตีเจ้าแล้วจะทำไม

ผู้ที่มาก็คือเซวียอี้

หลายปีไม่พบ เขาสูงกว่าครั้งก่อนครึ่งศีรษะ เนื้อแกร่งบนใบหน้าขยายออกตามวัย ทว่าความยโสในแววตายังเหมือนเมื่อครั้งก่อน หรืออาจยิ่งกว่าเดิม ชายฉกรรจ์หลายคนด้านหลังเขาเหน็บกระบองสั้นไว้ที่เอว ตัวล้วนกำยำใหญ่โต พอเข้ามาในลานบ้านก็แผ่กระจายเป็นรูปพัด ปิดทางโจวเสี่ยวเหว่ยกับครอบครัวโจวอวี้เหลียนไว้ที่หน้าประตู

“โจวเสี่ยวเหว่ย เจ้ากลับมาเสียที” เซวียอี้ยืนกอดมือไว้ข้างหลัง มุมปากยกยิ้มเย็นชา สายตามองราวกับกำลังพิจารณาสิ่งของไร้ชีวิต “ข้ายังนึกว่าเจ้าตายอยู่ข้างนอกเสียแล้ว”

โจวเสี่ยวเหว่ยเผลอผลักพี่สาวไปด้านหลัง สันหลังตั้งตรง แววตาลึกเย็นราวน้ำใบบ่อ