ตอนที่ 166 หวาดกลัว

ตอนที่ 166 หวาดกลัว

แต่เมื่อนางเห็นซ่งอวี้ผลักประตูเข้ามาในชั่วพริบตานั้น ใต้ใจก็ผุดความหวังราง ๆ ขึ้นมาอีกครั้ง

พ่อของนางเป็นแม่ทัพ ต่อให้ซ่งอวี้สอบสวนได้ความสิ่งใด เรื่องก็ยังไม่ทันเกิดขึ้น

เขาคงไม่อาจทำอะไรนางจริง ๆ กระมัง?

คิดเช่นนั้น หลัวฉยงจึงรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้น เสียงแหลมและสั่นเทา “ซ่งอวี้ เจ้าต้องการทำสิ่งใดกันแน่? พ่อข้าเป็นแม่ทัพใหญ่ ข้าไม่ใช่พวกสามัญชนต่ำต้อยที่เจ้าจะจัดการตามอำเภอใจ

เหตุใดเจ้าจึงไม่ยอมให้ข้าไป? ในสายตาเจ้ายังมีกฎหมายบ้านเมืองอยู่หรือไม่”

ซ่งอวี้มิได้พูดสิ่งใด แม้แต่มองนางก็ไม่มอง เขาเดินไปอย่างเชื่องช้า รับคำให้การจากมือซ่งอี ก้มหน้าพลิกดูสองสามหน้า ที่มุมปากค่อย ๆ ผุดรอยยิ้มเย็นขึ้นมา