ตอนที่ 10 ไร้ยางอาย

ตอนที่ 10 ไร้ยางอาย

หลังอาหาร เรือนเก่าค่อย ๆ สงบลง นอกจากจางฉุนจื้อและหลินถิงที่ยังอยู่ คนอื่นก็ทยอยกันกลับไป

ระหว่างทางกลับ จางเถี่ยจู้ยังคงอึดอัดอยู่ในใจ บ่นพึมพำเสียงเบา “รู้อย่างนี้แต่แรก ข้าน้อยของลงไปหน่อยดีกว่า ค่อยเอามาส่งตอนพวกเขากลับกันไปแล้ว”

“กลับมาจากเมืองศูนย์กลางทั้งที ก็ได้แค่หอบขนมสองกล่องมาให้ปู่กับย่า อย่างนี้เรียกว่ากตัญญูได้หรือ” เขาพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

จางหลีเดินอยู่ข้าง ๆ ได้ยินก็หัวเราะ “พ่อ เมื่อครู่บนโต๊ะมีแต่พ่อที่กินเอร็ดอร่อยที่สุด”

“ของที่ข้าหอบมา ข้ากินไม่ได้หรืออย่างไร” จางเถี่ยจู้ปากแข็ง ทว่าก้นตากลับมีไออุ่นแล่นผ่าน

สี่คนพูดคุยหัวเราะกันตลอดทาง แสงจันทราฉายเงาของพวกเขายืดยาวสลับสั้นลง