ตอนที่ 7 บัณฑิตบอบบาง

ตอนที่ 7 บัณฑิตบอบบาง

ชายหนุ่มพบว่ามีคนกำลังมองเขาอยู่ จึงเงยตาขึ้นมอง สิ่งที่เห็นคือเด็กสาวอายุราวสิบสองสิบสามปี มวยผมนักพรตหญิง ดวงตากลมโตราวกับองุ่นชุ่มน้ำ ดูนุ่มนิ่มน่ากอด

แต่ทว่าในมือของนางกลับกำเถาวัลย์เส้นหนึ่งไว้ เบื้องหลังลากงูเหลือมตัวหนึ่ง ลำตัวงูใหญ่เท่าแขนชายฉกรรจ์ เกล็ดเปล่งประกายมันวาวใต้แสงตะวัน

รอยยิ้มบนใบหน้าชายหนุ่มแข็งค้างในชั่วพริบตา ปากอ้าเล็กน้อย ในใจสะดุ้งตึก

“ข้านี่กลางวันแสก ๆ ไปพบนิยายเล่มเข้าหรือไร? นักเล่านิทานท่านยังไม่กล้าแต่งเรื่องพิลึกพิลั่นขนาดนี้เลย”

สีหน้าของเขาแตกออกอย่างช้า ๆ ในอัตราที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า จากผ่อนคลายเป็นตกตะลึง