ตอนที่ 159 ยอมรับผิด ท่าเรือ

ตอนที่ 159 ยอมรับผิด ท่าเรือ

โจวไห่โปแข็งทื่ออยู่กับที่ โทรศัพท์มือถือยังคงแนบอยู่ข้างหู เสียงสัญญาณสายไม่ว่างดับไปนานแล้ว หน้าจอก็มืดลง สะท้อนให้เห็นใบหน้าที่ซีดเผือดของเขา

ริมฝีปากของเขาสั่นระริก ยัดโทรศัพท์มือถือกลับเข้าไปในกระเป๋า จากนั้นก็โค้งคำนับให้หลัวเฟยเก้าสิบองศา

“ขอโทษครับ”

เสียงของเขาราวกับถูกเค้นออกมาจากลำคอ แหบพร่าและเจือไปด้วยเสียงสะอื้น

จากนั้น เขาก็ยกมือขึ้น ตบหน้าตัวเองอย่างแรงหนึ่งฉาด

บนใบหน้าซีกหนึ่งที่บวมแดงอยู่แล้วก็มีรอยแดงเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งรอย ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน แต่เขากลับไม่ยอมหยุด

ครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงตบหน้าดังสนั่นก้องไปทั่วร้านที่เงียบสงบ ทุกครั้ง เขาออกแรงอย่างเต็มที่ ราวกับกำลังโบยตีศัตรูคู่อาฆาต

“ขอโทษครับ...” เขาตบหน้าตัวเองไปพลางสะอื้นไปพลาง น้ำตาผสมกับเลือดที่มุมปาก ไหลหยดลงตามคางกระทบพื้น “ผมไม่ควรด่าทอใคร ผมไม่ควรปากเสีย ผมมันไม่ใช่คน

ผมมันเลว ผมสมควรตาย...”