ตอนที่ 157 เยาะเย้ยถากถาง ตบปลิว

ตอนที่ 157 เยาะเย้ยถากถาง ตบปลิว

รถ D9 แล่นไปตามทางด่วน หลัวเฟยขับด้วยความเร็วสม่ำเสมอ มองผ่านกระจกมองหลังเห็นพ่อแม่เอาแต่มองดูวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่าง

สายตาของหลี่ซิ่วหลานจับจ้องอยู่แต่นอกหน้าต่าง มองดูทุ่งนาและหมู่บ้านที่ถอยร่นไปอย่างรวดเร็ว แววตามีความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูก

สถานที่ที่ไกลที่สุดที่เธอเคยไปในชีวิตก็คือตัวเมือง และนั่นก็คือตอนที่แต่งงานกับหลัวเว่ยตงแล้วพากันไปทำธุระสองสามครั้ง

สถานที่ที่ไกลกว่านั้น เธอเคยเห็นแต่ในโทรทัศน์เท่านั้น

หลัวเว่ยตงดีกว่าเธอเล็กน้อย สมัยหนุ่ม ๆ เคยตามทีมช่างก่อสร้างในหมู่บ้านไปทำงานที่เมืองข้าง ๆ อยู่ครึ่งปี แต่ก็แค่นั้นแหละ

เผลอแป๊บเดียว รถก็ขับผ่านสะพานข้ามทะเล ผิวน้ำทะเลสีเทาอมฟ้าก็ปรากฏขึ้นในกรอบสายตา ส่องแสงระยิบระยับใต้แสงแดด

ดวงตาของหลี่ซิ่วหลานเบิกกว้างขึ้นทันที ร่างกายเอนไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าแทบจะแนบติดกับกระจกรถ

หลัวเว่ยตงก็ขยับเข้าไปดู ปากก็พูดว่า “มีอะไรน่าดู ก็แค่น้ำไม่ใช่หรือไง” แต่สายตากลับไม่ยอมละไปจากนอกหน้าต่างเลย

หลัวเฟยมองพ่อแม่ผ่านกระจกมองหลัง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ลดความเร็วรถลงเล็กน้อย