เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 289 ออกเที่ยว ป่วยหนัก
หลัวเฟยวาร์ปจากห้องนักบินของยานหมื่นปีกลับมาที่บ้าน สองเท้าเหยียบลงบนพื้นลานบ้าน
หลี่ซิ่วหลานอุ้มกะละมังใส่เสื้อผ้าที่ซักเสร็จแล้วเดินออกมาจากในบ้าน เตรียมจะนำไปตากบนราวตากผ้าในลาน
เธอสวมเสื้อกันหนาวผ้าฝ้ายสีแดงเข้ม ผมดกดำเป็นเงางาม ใบหน้านั้นดูเหมือนภาพถ่ายสมัยสาว ๆ ไม่ผิดเพี้ยน
ท่าทางการเดินของเธอกระฉับกระเฉงขึ้น ก้าวเท้ายาวกว่าเดิม และหลังก็ตั้งตรง
หลัวเว่ยตงเดินตามออกมาจากในบ้าน ในมือถือถ้วยชาร้อนที่เพิ่งชงเสร็จ ไอร้อนลอยกรุ่นขึ้นมาจากปากถ้วย
ผิวพรรณของเขาก็ตึงกระชับกว่าแต่ก่อน โครงหน้ารูปคางชัดเจนขึ้นมาก เขาสวมเสื้อแจ็กเก็ตสีน้ำเงินเข้ม ไม่ได้รูดซิป ด้านในเป็นเสื้อสเวตเตอร์สีเทา
ท่าทางดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
ทว่าในช่วงหลายวันที่ผ่านมา พวกเขาไม่เคยออกจากบ้านเลย
ไม่ใช่เพราะไม่อยากออก แต่เพราะไม่กล้าออก