กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 283 เครื่องบินขับไล่ไร้คนขับ ไม่!
ในที่สุดกัปตันก็หุบปากลง
ริมฝีปากที่เม้มแน่นสลักร่องลึกบนผิวสีเทาดำ
มือขวาของเขาค่อย ๆ ยกขึ้นจากแท่นโฮโลแกรมอันเย็นเยียบ นิ้วทั้งสี่กำแน่นเข้าหากันอย่างแรง
รอยย่นลึกหลายรอยบนผิวสีเทาดำถูกรั้งจนตึงด้วยแรงมหาศาล เผยให้เห็นเส้นเลือดที่ปูดโปนขดตัวอยู่เบื้องล่าง
สายตาของเขาเฉียบคมดั่งเหยี่ยว จ้องเขม็งไปยังร่างเล็กจ้อยที่ลอยเคว้งอยู่ในอวกาศไม่ไกลจากช่องหน้าต่าง
ร่างนั้นดูเล็กจ้อยเสียเหลือเกินเมื่อเทียบกับฉากหลังของจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาล แต่กลับแผ่ซ่านกลิ่นอายที่ทำให้ใจสั่นสะท้าน
กัปตันเค้นคำพูดสองสามคำออกมาจากลำคอ น้ำเสียงแหบพร่า
คำเหล่านั้นถูกส่งผ่านระบบกระจายเสียงของสะพานเดินเรือไปยังทุกซอกทุกมุม
ทุกคำราวกับถูกกระชากออกมาจากไรฟัน แฝงความหนาวเหน็บเสียดกระดูก “ปืนรอง... ล็อกเป้ามันให้ฉัน”