กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 209 ลงมือ คนที่เก้า
เวลาค่อย ๆ ผ่านไปทีละนาที
ลานจอดรถเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังหึ่ง ๆ อย่างต่อเนื่อง บางครั้งก็ได้ยินเสียงประกาศแว่วมาจากที่ไกล ๆ
หลัวเฟยเอนหลังพิงเบาะ หลับตาพริ้ม หายใจสม่ำเสมอ ดูเหมือนหลับสนิทไปแล้วจริง ๆ
แต่ฉู่เยว่รู้ว่าเขายังไม่ได้หลับ เพราะนิ้วมือของเขากำลังเคาะพนักพิงเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ครั้งแล้วครั้งเล่า
15.40 น.
ฉู่เยว่เหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ แล้วเอื้อมมือไปตบแขนหลัวเฟยเบา ๆ
“หลัวเฟย ได้เวลาแล้ว”
หลัวเฟยลืมตาขึ้น แววตากระจ่างใส ไม่มีเค้าความงัวเงียของคนเพิ่งตื่นเลยแม้แต่น้อย
เขายืดตัวตรง ขยับคอไปมา ข้อต่อเกิดเสียงดังกึกกักเบา ๆ