กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 15 จ้าวเจี้ยนกั๋ว
รถออฟโรดแล่นผ่านถนนดินขรุขระช่วงสุดท้ายนอกค่าย ขึ้นสู่ถนนลูกรังที่ค่อนข้างเรียบ
มองออกไปนอกหน้าต่าง หุบเขา Mangka ที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง ค่อยๆ ถูกบดบังด้วยป่าทึบบนภูเขา
ภายในรถ แอร์ส่งเสียงฟู่เบาๆ
หลัวเฟยใช้สองมือจับพวงมาลัย สายตาจ้องมองรถบรรทุกทหารที่หลี่เฟิงขับอยู่เบื้องหน้า
หลัวอิ๋งที่นั่งอยู่ฝั่งผู้โดยสารยังคงหลับตา ขนตายาวสั่นระริกด้วยความกลัว สองมือกำเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นตรงหน้าอกไว้แน่น
ที่เบาะหลัง เพื่อนร่วมห้องของเธอทั้งสามคนกำลังนั่งเบียดกัน หลับตาปี๋เช่นกัน หน้าซีดเผือด ร่างกายจะสั่นสะดุ้งเป็นพักๆ เมื่อรถกระเทือน
หลัวเฟยรู้ดีว่า จะปล่อยให้พวกเธอจมอยู่กับความหวาดกลัวตลอดไปไม่ได้
เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน:
“เสี่ยวอิ๋ง และพวกเธอด้วย ลืมตาได้แล้ว เราออกมาจากที่นั่นแล้ว ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว”